Fojiaviy qismatni tasvirlashda Navoiy va Shekspir tili va uslubiga doir.

Annotasiya

Ushbu maqola Uilyam Shekspir va Alisher Navoiy asarlarida fojiaviy qismatning badiiy talqini til va uslub orqali qanday shakllanishini tahlil qiladi. “Hamlet” va “Farhod va Shirin” asarlariga tayanilgan holda, tadqiqot har

ikki ijodkor o‘xshash ekzistensial mavzularni yoritgan bo‘lsa-da, fojiaviylikni mutlaqo turli estetik strategiyalar orqali ifodalashini ko‘rsatadi. Shekspir fojiaviy mazmunni asosan psixologik nutq, ichki monolog va kinoya orqali yaratadi, Navoiy esa uni epik bayon, ramziy harakat va axloqiy umumlashtirish orqali ifodalaydi. Qiyosiy-tipologik yondashuv asosida maqola har ikki an’anada til neytral vosita emas, balki inson iztirobi, tanlovi va mas’uliyati qanday anglanishini belgilovchi ijodiy kuch ekanini asoslaydi. Tahlil natijasida fojiaviylikning ikki o‘zaro to‘ldiruvchi modeli aniqlanadi: biri ichki ziddiyatga, ikkinchisi esa axloqiy fidoyilikka asoslangan.